Home » Posts taggedAlanya escort bayan adresleri

ŞAHANE HATALARIM – 12-

ŞAHANE HATALARIM – 12- 33. Bölümden.., Luis’i seçiyorsunuz. San Diego’ya bir bilet ayırtıyorsunuz ve oraya ulaştığınız anda onu görüyorsunuz. Resmindeki kadar yakışıklı. (Rahatlıyorsunuz, çünkü şişkoların, guatrlıların ve doğum lekesi olan insanların, hiç de ideal erkek değillerken, kapıdan dans ederek girip Evet, biz Hayalinizdeki Erkek 777’yiz, dediklerine ilişkin bütün o hikâyeleri duymuştunuz.) Gerginsiniz ve ateş basıyor. Sizin hakkınızda ne düşündüğünü merak ediyorsunuz. Çantalarınızı taşıyor. Büyük, kaslı, damarlı elleri var ve ona baktıkça, daha da yakışıklı olduğunu görüyorsunuz. Sizi deniz kenarında bir bara götürüyor. Orada balık tako ve bira ısmarlıyorsunuz. İkiniz de gerginsiniz. Sizden hoşlanıp hoşlanmadığını anlayamıyorsunuz. Bir bira daha ısmarlıyorsunuz, sonra bir tane daha, bir tane daha… Saat yalnızca öğleden sonra iki ve siz bir anda sarhoş oluyorsunuz. Yürüyüşe çıkmaya karar veriyorsunuz. Rıhtımda insanlar balık tutuyor. Adamın biri yavru köpekbalığı yakalamış; balık beton güvertede, düzgün beyaz göbeği ters dönmüş şekilde, nefes nefese yatıyor. Onun için üzülüyorsunuz. İçinizden yavru köpekbalığını kucağınıza almak, göğsünüze sıkıca sarmak ve kaçmak geçiyor. Luis, otuz dakika uzaklıktaki Oceanside’de bir evde bir oda kiralıyor. Ev, aynı şekildeki gül renkli sıvaları olan evlerin bulunduğu bir sitede, kendisi de Okyanus Evleri ve Okaliptüs Duvarları ve Hanımeli Sarmaşıkları gibi isimleri olan birçok sitenin arasında bir yerde. Sizi evinde üst kata çıkarıyor ve bavulunuzu dikkatle onun yatağının üstüne koyuyorsunuz. Bavulunuzun fermuarıyla oynuyorsunuz ve Luis size gülüyor. Alt dudağınıza dokunuyor ve ikiniz, birlikte bavulun üstüne devriliyorsunuz. Sonrasında, hâlâ sizden hoşlanıp hoşlanmadığını merak ediyorsunuz. Bu soru, hafta sonunun geri kalanında kendi kendinize hemen hemen her beş dakikada bir sorduğunuz bir soru haline geliyor. Ona bakmak bile kalbinizi acıtıyor ama o çok mesafeli ve sessiz davranıyor. Gülüyor ama sadece arada sırada. Sizinle her gece sevişiyor ama yine de mesafeli duruyor. Siz kovaladıkça o kaçıyor. Bu da onu her geçen dakika daha cazip hale getiriyor. Onunla konuşmak istiyorsunuz, sizden gerçekten hoşlanıp hoşlanmadığını sormak istiyorsunuz ama çatık kaşları, fıldır fıldır bakan gözleri yüzünden kalbiniz parmak uçlarınızda atıyormuş gibi geliyor ve bu nedenle ona hiçbir şey soramıyorsunuz. Sinir bozucu dört günün sonunda, sizi havaalanına bırakıyor. Tuhaf, huzursuz ve uzak duruyor. Veda etmek için içeri bile girmiyor. Kadınlar tuvaletinde özürlüler kabininde ağlıyorsunuz. Getirdiğiniz kıyafetler yanlıştı, saçlarınız yanlıştı, çirkin, şişkin ve balık suratlı görünüyorsunuz. Her şey çok yanlış. Siz tuvalet kabininde yüzünüzü silip gözyaşlarınızı tuvalet kağıdıyla tıkamaya çalışırken, yaşlıca bir kadının sert sesini duyuyorsunuz. “Madam?” diyor kadının genizden gelen resmi sesi. “Özürlüler kabinindesiniz ve bekleyen biri var.” “Ben buradayım!” diye bağırıyorsunuz. “Bunu biliyoruz, madam. Orası sadece özürlü insanlar için.” “Biliyorum. Lanet olsun,” diye bağırıyorsunuz. “Ben de özürlüyüm.” Lanet olsun. Ben de özürlüyüm. Havaalanı güvenlik raporuna bu ifade girecek. Kaliforniya özürlü insanlara ya da onlar hakkında bağıranları hoş karşılamıyor fakat bacakları burulmuş boru temizleyicisi gibi olan bir kızın beklediğini nereden bilebilirdiniz? Ceza ödüyorsunuz, uçağınızı kaçırıyorsunuz ve o gece bire kadar eve varamıyorsunuz. Vardığınızda da bitkin, rimeliniz akmış ve perişan haldesiniz. Eve geldiğinizde sizi üç tane mesajın beklediğini görüyorsunuz. Birisi, nerede olduğunuzu merak eden annenizden (internetten buluşma olayınızı hiçbir şekilde anlatmayacaksınız); ikincisi,...
Devamını Oku

ŞAHANE HATALARIM – 10-

ŞAHANE HATALARIM – 10- “Hayatımı çok seviyorum,” diyorsunuz bir anda. “Birçok insan hayatlarını sevdiğini sanıyor, oysa aslında o hayat onları öldürüyor.” Sonra mavi rüzgârlıklı adamın “çıkış stratejisi danışmanı” olduğunu söylüyor. İkisinin birlikte, insanları kültlerden kurtarmak amacıyla çalıştığını belirtiyor. Yine o kelime. Kült Küt der gibi. Aklınızı karıncalandırıyor. Gitmek istediğiniz takdirde, şu anda kaçmanıza yardım edebileceklerini söylüyor. Onlar kim? Onları, sizi sınamak için Peder VVhite mi gönderdi?” 0 beyaz kamyonete binmen yeterli,” diyor kız. “Organik bal standının yanında duran. Seni buradan olabildiğince hızlı bir şekilde çıkarırız.” “Ben tutsak değilim,” diyorsunuz. “Kaçmama yardım etmenize gerek yok.” “Öyle mi?” Sakızını patlatıp, elini kalçasına koyuyor. “0 halde kanıtla. Kamyonete bin ve gidip annenle babanı ziyaret edelim. Sonra seni, gerisin geriye Yeminli Gardiyanlar’ın evine bırakırız. Söz veriyorum. Şeref sözü.” Onu gerçekten yumruklamak istiyorsunuz. Sonra dönüp rüzgârlıklı adama bakıyor. Adam saatini gösteriyor ve artık gitmeleri gerektiğini işaret ediyor. Temkinli bir şekilde etrafınıza bakıyorsunuz. “Beni kaçırmayacağınızı veya öldürmeyeceğinizi nereden bileyim?” “Bilemezsin.” Kızın sabrını taşırmaya başlıyorsunuz. “Bak, eğer senin gitmen onlar için sorun oluşturmuyorsa, bu küçük yolculuğun ne sakıncası var? Hatalı olduğumu kanıtla. Bana, orasının bir kült olmadığını kanıtla.” Kamyonete binecekseniz, 105. Bölüme gidiniz (sayfa Kamyonete binmeyecekseniz, 106. Bölüme gidiniz (sayfa
Devamını Oku

ŞAHANE HATALARIM – 8-

ŞAHANE HATALARIM – 8- 32. Bölümden… Yeminli Gardiyanlar Evi’ne taşınmaya karar veriyorsunuz ve taşındıktan kısa bir süre sonra evin liderleri bütün faturalarınızı ve banka hesap özetinizi görmek istediğini söylüyor. Baş danışman Peder White, Yeminli Gardiyanların bütün borçlarınızı üstleneceğini söylüyor. Okul borçları, kredi kartları; her şeyi. Durup dururken. Bitecek. “Senin huzurlu, ibadete hazır bir halde olmanı istiyoruz,” diyor. “Sana yeni bir başlangıç sunmak istiyoruz.” Böyle birkaç basit yazışmayla, bütün mali sorumluluğunuzu Yeminli Gardiyanlar üstleniyor. “Çalışman da gerekmeyecek,” diye güvence veriyor Peder VVhite omzunuza hafifçe dokunarak. “Biz sana bakacağız.” Bakıyorlar da. Faturalarınızı, vergilerinizi ve gelirinizi hallediyorlar. Size yiyecek, kıyafet ve kalacak yer sağlıyorlar. Günün etkinliklerini planlıyorlar, kişisel gelişiminize ve kendinize saygı duymanıza yardımcı oluyorlar. İçinizde yeni bir huzurun ve sakinliğin büyüdüğünü hissediyorsunuz. Ev kuralları katı bir şekilde uygulanıyor. Ziyaretçi yok, aile yok, televizyon yok, gazete yok, radyo yok. Eve mektup yazmak veya evden mektup almak yasak. “Geçmiş yaşantındaki tüm toksinlerden arınmaya çalışıyorsun,” diye telkinde bulunuyor Peder White. “Zihin temiz kalmalı. Dış etkenler bir numaralı düşmandır. İnsan, dünya tarafından zehirlendiği zaman temiz ve hafif kalamaz.” Ev çok güzel ama yemek saatleri belirsiz. Akşam yemeği bazen akşam 17.00’cla, bazen de gece yarısında. Bazı günler sizi sabahın dördünde kahvaltıya kaldırıyorlar, diğer günlerde ise öğlene kadar bir şey yiyemiyorsunuz. Ne zaman yiyeceğinizi asla bilemiyorsunuz ve yediğiniz zaman da, vejetaryen olan küçük bir porsiyon veriyorlar. Bazen sadece ekmek oluyor. İşin güzel tarafı, kilo veriyorsunuz ve diğerleri kadar sağlıklı ve ince görünüyorsunuz. Kötü tarafı, devamlı açsınız ve başınız ağrıyor. Yatma zamanları da belli değil. Nedenini bilmiyorsunuz ama evin programı sürekli değişiyor. Bir gün erken kalkmanızı istiyorlar, ertesi gün geç. Bazen meditasyon yapmanız için sizi sabahın üçünde uyandırıyorlar, bazen de güneş doğana kadar yatamıyorsunuz. Size amacın, alışkanlıklarınızı kontrol altına almak, kendi yirmi dört saatlik ritminiz üzerinde güç sahibi olmanız, böylece ne zaman uyuyacağınıza bedeninizin değil, sizin karar vermenizi sağlamak olduğunu söylüyorlar. Sonunda buna alışacağınızı, fakat şimdilik hep bitkin ve donuk olduğunuzu, sanki hiçbir şeyi düzene sokamıyormuş, tam olarak anlayamıyormuş gibi davrandığınızı belirtiyorlar. Ayrıca çok fazla dua ve meditasyon var. Gerçekten çok fazla dua ve meditasyon. Olabileceğini düşündüğünüzden çok daha fazla. Bir tanrıya veya ilaha dua etmiyorsunuz, daha çok kendinize, içinizdeki boşluğa (doldurulması gerekiyor) dua ediyormuşsunuz gibi görünüyor. Daire şeklinde gruplar halinde dua ediyorsunuz, ekipler halinde dua ediyorsunuz ama asla yalnız başınıza dua etmiyorsunuz. Yanlış yapmanızdan veya kötü alışkanlıklar edinmenizden korkuyorlar, bu nedenle yanınızda hep bir dua partneri var. Şimdilik partneriniz Summer ve ikiniz, günde en az üç kere, bodrum katındaki küçük porselen fayanslı odalar olan “tılsımlı” odalarda dua ediyorsunuz. Bu odalarda küvetler var ve çoğu zaman yıkanırken dua ediyorsunuz. Bunun, dua ederken arınmanıza yardımcı olduğunu söylüyorlar. Tam olarak anladığınız söylenemez
Devamını Oku

Hızlı flört olayı!

Hızlı flört olayı! Siyah dik yakalı kazak, düşük belli jean, sallantılı küpe- ler, hafif makyaj, arkada toplanmış saçlar ve kırmızı rujum- la sade ama çok şıkım. İcabında “ağa kızı” imajı yaratmak için de boynumda poşu… Nereye mi? Tabii ki de Date Game’e… Hani haftalardır basında Hız- lı Flört adıyla da anılan eşleşme muhabbeti. Denemezsem gözüm açık giderim valla. Üç gün önceden Biletix’ten re- zervasyon yaptırdım, sevgilimi Amerika’ya yolladım ve Be- yoğlu’ndayım. Girişteki masadan biletimi alıp ne edeceğimi de öğrendikten sonra bara oturdum. Hadise şu: 16 kadın, 16 erkek teşrif buyurmuşlar, her bayan bir masaya konuşlanıyor, erkekler de sırayla masa- dan masaya göç ediyorlar, iki çift laf edebilmek için dört dakikan var, sunucu 15 saniye kala uyarıyor ve hop, sırada- ki… Kızlar! Sırf karşı cinsin deli danalar gibi etrafınızda do- lanmasını izlemeye bile gidilir. Ego tatminine bire bir… Bu arada elimizdeki formlara flört adayının adım yazıp “Be- ğendim, arkadaş kalabilirim” ya da “Beğenmedim” kutu- cuklanndan birini işaretleyerek not veriyoruz. Eğer iki kişi de birbirleri için aynı kutuyu işaretlemişse, çöpçatan firma e-mail adreslerini iletiyor. Gerisi aganigi na- ganigi. Sapık edinme durumları söz konusu değil. Güvenli hani. Başlamasını beklerken, yanımda pişmiş kelle gibi sırıtan Ayşe Özyılmazelbir zat belirdi. Katılımcı değil, yani “Fırsat bu fırsat, yazıla- lım” kafasında… Neyse ki sülük savma tekniklerimle paça- yı kurtarıyorum. Vakit geldi, en kuytu masa benim. İlk iki neşeli ama ba- na dört dakika yeter mi? Saniyede iki soru sorduğumdan, “Halkla ilişkilerciyim” diyorum, kimse şüpheye düşmüyor. Üçüncü, tam Bir Demet Tiyatro’daki Fıdıl, Allahım dört dakikanın bir asra eşit olduğunu bilmiyordum. Tek keli- meyle, kıyıldım. Beşinci, ablamın sınıf arkadaşı çıkınca artık “Ayşe’nin selâmlığına hoş geldiniz” kıvamındayım. Mola zamanı. Kızların nabzım ölçmeye, doğru tuvalete… Herkes kıkır kıkır ve Fıdıl’a gıcık (Fıdıl’ın 40 milyonu havaya uçmuş). Mola bitti. Sonlara doğru iyice gevşeyip makarna muhab- betleri yapıyorum; klasik sorular (yaş, okul, iş, hobi) out. Kiminin taraftarlarına el sallıyorum, kimi o kadar beğendi ki sandalyeye yapışmak istedi, kimi müziği sevdiğimi du- yunca tapınmaya başladı. FBI ajanı, felsefe yapıp bayıltanı, özgür Çocuk kopyası… Ne ararsan var. Beylerin yüzde 90’ının bilgisayar ya da elektrik mühen- disi ve bankacı olması dikkatimi çekti. Demek bu meslek- lerde manita bulmak zor. Eeee… Okullarında adam başına 250 gram hatun düştüğünü düşünürsek, gocunacak bir şey yok. Date Game’i genellikle işlerinden sosyalleşmeye vakit bulamayanlar, arkadaş çevresini genişletmek ya da sevgili edinmek isteyenler seçmiş. Haaa… Bir-iki tane benim gibi meraklı turşucu da var. Herkes yüzünde gülümsemeyle ayrıldı. Eve dönerken, müthiş eğlenceli bir gece geçirdiğimi his- settim. Organizasyon, katılımcılar, çalışanlar, hepsi “yıkılı- yoooo”! Şiddetle tavsiye ederim.Gecenin özü; kimse laf etmesin, Duygu Asena’nın içi ra- hat etsin. Kadın seçen, erkekse debelenendir. Bu mudur? Budur! 28 Şubat 2004
Devamını Oku

Sevgililer Günü… mü acaba?

14 Şubat’ı ilk duyduğumda lise birdeydim. Aslında tam ne anlama geldiğini bilemiyordum ama mühimdi işte. Ab- lam ve saz arkadaşlarının gündemine birinci sıradan otur- muştu, teneffüs aralarında zirveler yapılıyordu, haftalar ön- cesinden hazırlıklara başlanmıştı. Her şey kalp, her şey kır- mızı… Ne yalan söyleyeyim, bazı konularda benim paraşüt bi- raz geç açılır. Örneğin, saatlerin neden ileri alındığını üniversiteye ka- dar çakamamıştım. Ne yani, alt tarafı ışık işte, ortalık karar- dı mı yakarsın, aydınlıksa kapatırsın. Daha da beteri, izmir’in meşhur “kumru”sunu senelerce kuş zannettim de yemedim. Babam 9-10 yaşlanmdan beri her maçta yılmadan ofsay- tı anlatsa da, David Beckham’ı yeşil sahalarda görene kadar “Kırık metroseksüel hakem golümüzü engelledi!!” diye ba- ğırdım durdum. O zamanlar Victoria yoktu; hani günün bi- rinde David’ciğimle kavuşursak ful donanımlı olayım hessa- bııııü Bir kızcağıza kötü bir şeyler olunca Aziz Valentine’in çı- kardığı bu Sevgililer Günü hadisesi de bana lise ikide dank etti. O zamanlar benim için Turkish Banderas, anneannem içinse At Hırsızı Kılıklı Serseri olan bir flörtüm vardı. Ken- disine en jan janlısından tipik bir “KKH (kırmızı kalpli her şey) no: 14 kutusu” hazırladım. Bu kutu nesilden nesle ak- tarılacak bir genç kız demirbaşı olup, günün önemine ve hedef erkeğin zevklerine göre değişebilir. İçine kırmızı sana bi’ şey olmasın!kalpli ve üzerinde “love” yazan ne bulursan koyarsın. Bun- lar genellikle bir işe yaramayan, ancak bir arada zengin du- ran şeylerdir. Kısacası, sponsorunuz (babanız) ne kadar para verdiyse, eksi kuaför parası, işte o kadar her şey… ilk Sevgililer Günümde, elimde KKH no:14’ümle “Acaba ne verecek?” diye beklerken, kocaman kalpten bir “hava”yı alınca Sevgililer Günü oldu “Hayallerimin Yıkılma Günü”. “Yalnız ve Ağlamaklı Kızlar Kulübü” gelip gideni aratın- ca, bir dahaki seneye kıpkırmızı bir sayfa açmaya ant içtim. Lise iki sekiz sene önceydi (Annem…! Ben hâlâ 19 değil mi- yim yahu?) ve fakat kafama saksı düşüp o günün hiç de ro- mantik olmadığını idrak etmem altı senemi aldı. Bence zavallı Valentine’ı anma gününü sevgilileri ayır- mak amacıyla, manita bulamayan Gargamel düzenledi. Çünkü erkek kişilerde Sevgililer Günü çipi yoktur ve günün sonunda kavga, küsme, eski sevgiliyi arama ihtimali ortala- ma yüzde 90’dır. Kız milleti “o kalp senin bu kalp benim” didinirken er- kek hatırlarsa iyidir, o gün maç izlemezse daha da iyidir. Köşeden çiçek alıp aşk dolu bir kısa mesaj (resimli olursa +10 puan) çekerse, en iyidir. Çiçek+mesaj+yemek olursa ilahtır ve “ilahlar azdır, elinden kaçıran kazdır.” Her yıl aşkölçerime göre adını “Enayiler Günü”, “Had Kızlar Dağılalım Günü”, “Ya Sabır Günü” vs. şeklinde değiş- tirdiğim o gün, bugün… Henüz plan yapmadım, eminim ya- vuklum da yapmamıştır. Kızlar, “kendinizi kötüye hazırlayın, iyisi olursa sünriz olsun” kafasındayım. Kapiş? Benimki eğer unutursa, bugünü ikimize de “Kör Kıvıı- lar Günü” yaparım! Esprilerle süslü bir öpücükle geçiştiır- se, “iki kapris, bir gülücük”; yani öldürmem ama süründı- rürüm.Aslında her ikisinde de annemin “Bak Afrika’da aç ço- cuklar var” cümlesini hatırlayıp bir saatte konuyu kapatı- rım ya, neyse… Kim bilir, ummadık taş baş yarabilir mi aca- ba? Yarsın! Yarsın!...
Devamını Oku

Senin İçin Soyundum yazı dizisi

“Bir bara gidip kutlama yapmalıyız.” Ev arkadaşımın bu coşkulu önerisi hiç şaşırtmadı beni. En küçük ve önemsiz şeylerden bile kutlama yapmak için bahane çıkarırdı Cary Taylor. Bu yönünü onun cazibesinin bir parçası olarak görmüşümdür hep. “Yeni bir işe başlamadan önceki gece içmenin kötü bir fikir olduğuna eminim.” “Hadi be Eva.” Cary oturma odamızda, yarım düzine taşınma kolisinin ortasında yere oturmuş, tatlı tatlı gülümsü-yordu. Günlerdir koli açmakla uğraşıyorduk ama o yine de çok yakışıklı görünüyordu. İnce yapısı, koyu renk saçları ve yeşil gözleriyle Cary’nin tek kelimeyle muhteşem görünmediği gün sayısı yok denecek kadar azdır zaten. Dünyada en çok sevdiğim kişi olmasaydı belki bu yanını kıskanabilirdim. “Gidip âlem yapalım demiyorum ki” diye üsteledi. “Yalnızca bir iki kadeh şarap. Happy hour a takılır, sekiz olmadan da eve döneriz.” “Yetişebilir miyim bilmiyorum.” Yoga pantolonumu ve dar kesimli spor tişörtümü işaret ettim. “Saat tutarak işe kadar yürüyüp, sonra da spor salonuna gideceğim.” “Hızlı yürü ve sporunu da daha hızlı yap.” Cary’nin ustalıkla kaldırdığı kavisli kaşı güldürdü beni. Onun bu milyon dolarlık yüzünün bir gün dünyanın dört bir yanındaki reklam panolarında ve moda dergilerinde görüneceğinden adım gibi emindim. Yüzünde nasıl bir ifade olursa olsun her zaman göz kamaştırıcıydı Cary. “Yarın işten sonra gitmeye ne dersin?” diyerek karşı teklifte bulundum. “Şayet günün sonuna sağ çıkabilirsem gerçekten kutlamaya değer bir şeyimiz de olur hem.” “Anlaştık. Akşam yemeği için yeni mutfağımızın açılışını yapıyorum.” “Ya…” Yemek pişirmek Cary’nin keyif aldığı şeylerden biriydi ama bu konuda pek yetenekli olduğu söylenemezdi. “Harika.” Yüzüne düşen yola gelmez bir saç tutamını üfleyerek gülümsedi bana. “Çoğu restoranı hasedinden çatlatacak bir mutfağımız var. Burada yapılacak yemeğin kötü olmasına imkân yok.” Emin değildim ama yemek pişirme konusunda daha fazla konuşmamayı tercih ettim ve el sallayarak dışarı yöneldim. Asansörle zemin kata inip, bana abartılı bir hareketle kapıyı tutan görevliye gülümsedim. Dışarıya adım attığım anda Manhattan’ın kokuları ve sesleri beni sarıp sarmaladı, keşfetmeye davet etti. San Di-ego’daki eski evimden kalkıp buraya taşınarak yalnızca ülkenin öbür ucuna değil, başka bir dünyaya gelmiştim sanki. Bu iki büyük metropolden biri kendi halinde ve nefsine düşkün bir tembelken, diğeri deli gibi enerjik ve hayat doluydu. Hayallerimde kendimi Brooklyn’de asansörsüz bir binada yaşarken canlandırıyordum ama söz dinleyen bir evlat olarak kendimi Manhattan’ın Yukarı Batı Yakası’nda buluvermiş-tim. Cary olmasa, aylık kirası birçok insanın bir yıllık gelirine denk olan bu koca apartman dairesinde kendimi çok yalnız hissederdim. Kapıcı şapkasını eğerek selamladı beni. “İyi akşamlar, Bayan Tramell. Taksiye ihtiyacınız var mı acaba?” “Hayır, teşekkürler, Paul.” Spor ayakkabılarımın aşınmış topukları üzerinde öne arkaya sallandım. “Yürüyeceğim.” Gülümsedi. “Öğleden sonraya göre epeyce serinledi hava. Güzel şimdi.” “Dediklerine bakılırsa havalar deli gibi ısınmadan önce haziran ayının tadını çıkarmalıymışım.” “Yerinde bir tavsiye, Bayan Tramell.” Binanın ve komşu binaların eskilikleriyle bir şekilde uyum sağlayan modern cam çıkmanın altından dışarıya adım atıp, Broadvvay’in keşmekeşine ve akıp duran trafiğine ulaşana kadar ağaçlı sokağımın nispeten daha sakin havasının keyfini çıkardım. Gerçekten buralı gibi görüneceğim günlerin çok uzakta olmadığını ummakla birlikte şimdilik hâlâ çakma bir New York’lu...
Devamını Oku